Audio jest dla dalszej dystrybucji zapisywane z wielorakimi parametrami i istotne jest dobranie najbardziej precyzyjnego dekodowania

W praktycznych testach jakości dekodowania zapisanch z niższą rozdzielczością nagrań z muzyką referencyjnymi słuchawkami są Sennheiser HD 250 Liniear. Mają one ząłcze DIN 45327, które zapewnia m. in.  optymalną separację kanałów. Hugh Robjohns opisał nowszą ich wersję, która ma wtyk jack (6,3 i 3,5 mm). Zalety złącza DIN są mniej istotne w tradycyjnym podłączeniu do wzamcniacza hi-fi i stosowany jest jack 6,3 mm (1/4 cala). Inaczej jest z PC typu desktop, gdzie jest wiele wyjść z gniazdami 3.5 mm (1/8 cala) i do nich połączone bywają różne urządzenia audio, co stwarza pajęczynę z okablowaniem, w której "uziemnienie" jest niestabilne. Nie chodzi tylko o uziemnienia z wtyczką 220 V, chociaż one mają również znaczenie. 

W stacjonarnym PC można skorzystać ze złącza Intel HD Audio na płycie głównej i podłączyć do niego przejściówkę do słuchawkowego DIN. Są 2 możliwości podłączenie. Bardziej logiczne wydawać się może skorzystane z 4 żyłowego kabelka ekranowanego, bo lepiej redukuje ryzyko zakóceń z PC. Jednak kabelek bez ekranowania da lepsze spasowanie impedancji, co ma szczególnie znaczenie przy słuchawkach z niską impednacją. HD 250 mają bardziej dogodne 300 Ohm i różnice z podłączeniem są mniejsze. Wpływ na wybór sposób podłączenia ma również, czy słuchawki maja być wysterowane dodatkowym wzmacniaczem mocy. Niewielki wzmacniacz pozwala lepiej wysterować każde słuchawki. Nie musi być drogi. Jest tylko trudno kupić go ze gniazdem DIN 45237. Najlepiej sprawdzi się wzmacniacz pracujący w klasie A, bo zapewnia dobrą liniowość, czyli najmniejsze zniekształcenia.  

 

 Atrakcyjna dla bezpośredniego podłączenia w PC gniazda DIN 45237 jest płyta główna z odseparowaną galwanicznie sekcją audio, w której jest również możliwość wymiany układu salonego ze wzmacniaczem mocy dla słuchawek. Jako referencja posłużyła płyta z procesorem dźwięku Realtek ALC898, na której są także lepszej klasy kondensatory Nichicon. Można na niej również ustawić CPU dla pracy z 48 GHz i stosownie do tego uzyskać bardzo wydajną konfigurację dla obróbki cyfrowych sygnałow z zapisem muzyki i nawet pamięć RAM może pracować precyzyjnie z połową tej szybkości, co pozwala na bardzie efektywnie przetwrazanie danych z nagrań. Najwięcej zyskują z tym nagrania skomprymowane z niższą rozdzielczością, bo ich obróbka w czasie rzeczywistym jest bardziej precyzyjna.

Referencją  dla odtwarzania wysokiej jakości nagrań bez komprymowania pozostaje nadal starsza płyta główna, gdzie szyna systemowa pracuje z 384 kHz. Ma to w dużej mierze związek z możliwościami oprogramowania dla odtwarzania muzyki i jednym z najważniejeszych czynników jest granica przetwarzania D/A 192 kHz/32 bit float. CPU na tej płycie pracuje z 64 bit i 3072 MHz, a pamięć 1536, czyli parzystymi wielokrotnościami ustawień dla przetwarzania, chociaż oprogramowanie pomiarowe wskazuje na ilustracji powyżej minimalne odchylenia. Pojawiają się dane sprzętu RTV o przetwarzaniu C/A 384 MHz/32 bit float, ale w praktyce referencyjne ustawienia z PC jest sprawniejsze. Szczególnie imponująco wypadły testy z tą starszą płytą referencyjną, gdy do wysterowania słuchawek posłużył specjalnie skonstruowany do niej wzmacniacz z 2 modułami mono, w których tranzystory pracują w klasie A.

 

Testy z nagraniami ze startnym formatem i ze starszą płytą główną, z którą przetwarzanie C/A jest nieco bardziej prezyzyjne wykazują, że jakość końcowa nie jest optymalna. Lepiej wypadają z nowszą płytą, która ma silniejszy CPU i szybszą obsługę RAM. Podobne uwarunkowania dotyczą również mocy skompresowania nagrań. Inaczej jest z bezstratną kompresją, czyli zrobioną na podobnej zasadzie jak z zip. Tak mają nagrania dostępne w formacie flac. Jeszcze lepiej jest, gdy kompresja zrobiona zostanie na poziomie nośnika. Skomprymowany dysk twardy 16 TB pomieści imponujący zbiór nagrań z muzyką, a koszt nośnika nie jest wysoki. Streaming ma natomiast inne kryteria i do tego można tylko zadbać jeszcze bardziej o optymalne skonfigurowania sprzętu i dekodowania.

  

Konfiguracje PC4uMusic są od samego początku rozwijane w 2 kierunkach. Z myślą o odtwarzaniu własnej kolekcji z nagraniami jest koncepcja Audiophile Music Server PC i tu referencyjna płyta główna nie zmieniła się od lat. Natomiast dla korzystających głównie z muzyki dostępnej w streamingu są rozwiązania wypracowane dla Brodcasted Music PC Reciver i tu z czasem bardziej optymalna okazła się nowsza płyta główna. Konfiguracje robione są jednak indywidualnie i nie mają ogarniczenia do konkretnego sprzętu, czy sposobu w jaki jest otwarzana muzyka. Chodzi o optymalne wykorzystanie potencjału sprzętu, by uzyskać najlepszą możliwą jakość odtwarznia muzyki.

Praktyczne testy z dekodowaniem stratnych aac i mp3 robione są z bezpłatnym programem PotPlayer. Jest w nim możliwość wyboru dekodera i jego ustawień. Cyfrowo-analogowe przetwarzanie jest w tym programie ustawione optymalnie z 192/32float i jest już po dekodowaniu, czyli te procesy są robione w czasie rzeczywistym, ale oddzielnie, co efektywnie redukuje ryzyko wzajemnych zakłóceń. Te testy bezsprzecznie  potwierdzają, że precyzja przy dekodowaniu stratnych formatów zależy od potencjału obliczniowego procesora i użytego oprogramowania. 

  

Z tymi płytami głównymi i PotPlayer najlepszą jakość z nagrań dostępnych w stratnych formatach można uzyskać z pakietem dekoderów LAV Filters. Na temat tego bezpłatnego pakietu oprogramowania podane jest, że bazuje na wydajnych i bibliotekach FFmpeg dzięki, którym odtwarzanie multimediów możliwe jest również na słabszych komputerach. Wikipedja podaje: FFmpeg jest rozwijany na systemach GNU/Linux, ale kompiluje się praktycznie na dowolnym systemie operacyjnym, między innymi MacOS X, Microsoft Windows i AmigaOS. Oznacza to, że w LAV Filters dobrze wykonano kompilacją dla Windows, a zalety tego OS są optymalnie wykorzystane.

 

Bardzo udane kompilacje FFmpeg od lat ma także bezpłatny program AIMP, który służy jako referencja przy konfiguracjach PC4uMusic. Najnowsza wersja rozwojowa tego programu dostępna jest również dla pracy z Linuksem. Może to przy okazji spowodować, że kompilowanie FFmpeg dla Windows będzie z jeszcze lepszymi rezultatami. Kompilacja do Windows szerszej części rozwiązań dla FFmpeg z Linuksem może okazać się bardziej wydajna, lecz jak zwykle praktyczna ocenta tego może być dopiero po testach odsłuchowych na potrzeby konfiguracji PC4uMusic.

Benjamin's Psychoacoustic Lab testuje oraz wdraża na bieżąco możliwości optymalnego odtwarzania muzyki z nowymi rozwiązaniami technologicznymi, a w szczególności z wykorzystaniem potencjału obliczeniowego i otwartej struktury PC. 

 
 Wieleojęzyczny profil PC4uMusic na Facebook>>>